kedilere şeker

güzel şeyler hesapta olmadıkları sürece mutluluk getiriyorlar.

bu detayı bir türlü kabullenemediğimiz için (çünkü hepimiz tembeliz), bizi mutlu eden ne varsa rutine bağlayıp onu bir mutsuzluk kaynağı haline getiriyoruz.

yeni bir şey değil, bin yıllardır böyle bu. bir avcı-toplayıcının yiyecek bulma sevinciyle, en iyi restoranda önümüze gelen pirzolanın verdiği “tatmin” karşılaştırılmaz bile. şehirler kurduğumuzdan beri gıdayı ihtiyaçtan fazla üretip depolayarak, onu bir mutluluk sebebi olmaktan çıkardık.

ısıtma sistemi olmayan ilkel insanın güneşi karşılamasıyla bizimki arasında dağlar kadar fark var. (sıcak evlerimizde oturup o adamın ateşe veya güneşe tapmasını alaya almak kolay. araplar bu yüzden ateşe tapınmayı bir türlü anlayamazlar. onlar serinliğin sembolü ay’a tapmayı daha mantıklı bulurlar.)

kendimizi mutsuz eden sistemi böyle böyle oluşturuyoruz.

önce bir şey bizi en beklemediğimiz anda mutlu ediyor. sonra “bu beni mutlu ediyorsa sürekli elimin altında olmalı” diye planlar kurmaya başlıyoruz. maalesef çoğunlukla başarıyoruz bunu.

ve artık eski mutluluk kaynağımızın varlığı bize hiçbir şey hissettirmiyor. ya varlığından bıkmış, ya da yokluğuna tahammül edemez hale gelmiş oluyoruz.

mutluluk kaynaklarımızı böylece teker teker harcadıktan sonra doğrudan mutluluk hissini basit formüllere bağlayabileceğimiz bir sistem arıyoruz. uyuşturucu, antidepresan, vs. 

onu da bir kutuya sığdırdığımızda artık her şey bitiyor.